PKN_gemeente_Cothen_cmyk.gif "Protestantse Gemeente Cothen")
Kwetsbaren
21 jan 2021
Kwetsbaren
Kwetsbaren
Een flink aantal jaren terug ging ik met een groepswandelreis mee naar IJsland. Ik had er obsessief naar uitgezien, mijn droom kwam uit! Zoals wel vaker bij wandelvakanties splitste de groep zich al snel op in drie groepen: de fanatieke koplopers, vaak lange, lenige mensen voor wie de sportieve uitdaging vooropstaat; de middenmoters – daar behoorde ik toe – met gemiddelde lichamen en gemiddelde snelheden; en de achterblijvers. Die laatste groep bestond uit wat oudere vrouwen, en ze hielden de boel op, want twee hadden hoogtevrees, de derde een blessure aan haar been en de vierde leek niet vooruit te branden. Je móést in dit onherbergzame landschap op elkaar wachten, en dat wij al een halfuur zaten te pauzeren en het koud kregen deed er niet toe: ook de traagsten hebben recht op een pauze.
Ik ergerde me kapot. Dit schoot niet op zo, met dat gemekker over hoogtevrees, en dat allemaal tijdens míjn droomreis, waarvan ik geen seconde onbenut wilde laten. Ik probeerde de irritatie uit mijn lijf te benen.
Op dag drie werd ik wakker met pijn in mijn knie. Ik kon nauwelijks een stap zetten. Een vrouw uit de trage groep bood me meteen haar wandelstok aan. Ik geneerde me, zei dat ik er zelf één zou kopen. De aardige IJslandse buschauffeur die ons een stuk reed naar een volgend verblijf, regelde met een bevriende andere chauffeur dat die twee stokken mee zou nemen van weer een bevriende collega met een sportzaak uit een klein IJsland dorp. In een besneeuwd landschap in the middle of nowhere stopten twee bussen, de ramen gingen open, de stokken werden aangereikt. Ze waren voor mij. De hele groep sloeg het tafereel gade, terwijl het schaamrood me naar de kaken steeg.
De dagen erna liep ik achteraan. De trage groep was ontstellend lief voor me. Ze wachtten op me, hadden het goed met elkaar en ik mocht erbij horen. De één vertelde dat ze kanker had overleefd; IJsland was haar cadeau. De ander had haar man net verloren; IJsland was helende grond. Schaamte, geluk, liefde, dankbaarheid – ik voelde veel tegelijkertijd.
Ik nam me voor deze levensles nooit meer te vergeten. Na de aankondiging van de tweede lockdown dacht ik eraan terug. Jort Kelder zei op televisie: ‘We zijn een kleine, zeer kwetsbare groep nu aan het beschermen, ten koste van al het andere.’ Zeker, dacht ik, en dat is precies de kern van beschaving en de test ervan: hoe je met de allerkwetsbaarsten omgaat. Soms betekent het: wachten op een ander, soms betekent het: je bekommeren om het verhaal van de ander. De kwetsbaren kunnen jong zijn, of oud. Het kan je vader of je moeder zijn. Of, op een dag, jijzelf.
Stine Jensen
filosoof, programmamaker
Een flink aantal jaren terug ging ik met een groepswandelreis mee naar IJsland. Ik had er obsessief naar uitgezien, mijn droom kwam uit! Zoals wel vaker bij wandelvakanties splitste de groep zich al snel op in drie groepen: de fanatieke koplopers, vaak lange, lenige mensen voor wie de sportieve uitdaging vooropstaat; de middenmoters – daar behoorde ik toe – met gemiddelde lichamen en gemiddelde snelheden; en de achterblijvers. Die laatste groep bestond uit wat oudere vrouwen, en ze hielden de boel op, want twee hadden hoogtevrees, de derde een blessure aan haar been en de vierde leek niet vooruit te branden. Je móést in dit onherbergzame landschap op elkaar wachten, en dat wij al een halfuur zaten te pauzeren en het koud kregen deed er niet toe: ook de traagsten hebben recht op een pauze.
Ik ergerde me kapot. Dit schoot niet op zo, met dat gemekker over hoogtevrees, en dat allemaal tijdens míjn droomreis, waarvan ik geen seconde onbenut wilde laten. Ik probeerde de irritatie uit mijn lijf te benen.
Op dag drie werd ik wakker met pijn in mijn knie. Ik kon nauwelijks een stap zetten. Een vrouw uit de trage groep bood me meteen haar wandelstok aan. Ik geneerde me, zei dat ik er zelf één zou kopen. De aardige IJslandse buschauffeur die ons een stuk reed naar een volgend verblijf, regelde met een bevriende andere chauffeur dat die twee stokken mee zou nemen van weer een bevriende collega met een sportzaak uit een klein IJsland dorp. In een besneeuwd landschap in the middle of nowhere stopten twee bussen, de ramen gingen open, de stokken werden aangereikt. Ze waren voor mij. De hele groep sloeg het tafereel gade, terwijl het schaamrood me naar de kaken steeg.
De dagen erna liep ik achteraan. De trage groep was ontstellend lief voor me. Ze wachtten op me, hadden het goed met elkaar en ik mocht erbij horen. De één vertelde dat ze kanker had overleefd; IJsland was haar cadeau. De ander had haar man net verloren; IJsland was helende grond. Schaamte, geluk, liefde, dankbaarheid – ik voelde veel tegelijkertijd.
Ik nam me voor deze levensles nooit meer te vergeten. Na de aankondiging van de tweede lockdown dacht ik eraan terug. Jort Kelder zei op televisie: ‘We zijn een kleine, zeer kwetsbare groep nu aan het beschermen, ten koste van al het andere.’ Zeker, dacht ik, en dat is precies de kern van beschaving en de test ervan: hoe je met de allerkwetsbaarsten omgaat. Soms betekent het: wachten op een ander, soms betekent het: je bekommeren om het verhaal van de ander. De kwetsbaren kunnen jong zijn, of oud. Het kan je vader of je moeder zijn. Of, op een dag, jijzelf.
Stine Jensen
filosoof, programmamaker
terug
Livestream
Via deze link kunt u onze diensten volgen via de livestream.Agenda
Hemelvaart
do 14 mei 2026 om 9:30 Met WbD, Hemelvaart 9.30 uur,koffie en ontbijtBij de dienst van zondag 14 mei 2026 – Hemelvaart
We vieren deze dag als Protestantse gemeenten van Cothen en Wijk bij Duurstede samen het feest van Hemelvaart. De kerk sluit met haar feestkalender aan bij het bericht in Handelingen (H. 1, 8-11) dat spreekt over veertig dagen na de Verrijzenis waarin Jezus van tijd tot tijd verschenen is. In het Evangelie (Marcus 16, 9-20) is Jezus’ hemelvaart juist één van de verschijningen na zijn opstanding op de eerste dag. Gek is dat wij hemelvaart een beetje zijn gaan zien als Jezus ‘verdwijning’, zijn verhuizing naar andere oorden. Maar het zit een beetje anders.
Hemelvaart symboliseert een soort overdracht. Ze sluit een eigenaardig soort ‘rouwperiode’ af, waarin de leerlingen gaan beseffen dat Jezus leeft, maar in een verborgen dimensie, in een ontastbaar rijk. Bij de hemelvaart als wegneming is het niet Jezus die zich verplaatst, want Hij wás al geen deelgenoot meer van het aardse gezelschap. Het zijn de leerlingen die moeten inzien dat hun eigen positie daardoor verandert. Ze kunnen niet meer als ‘stagiairs’ meelopen, en ze moeten ook niet gaan zitten wachten op een nieuwe meester – zijzelf zijn aan de beurt! Dat geldt natuurlijk ook voor ons! Hemelvaart gaat het om het ontvangen van een opdracht én van de geest van de Meester. Het is de afsluiting van een leerlingenbestaan aan de hand van de meester. Van nu af zal de meester door hen heen spreken. Caroline van de Horst bespeelt het orgel en ds. Dirk Neven is voorganger.
De korte ochtendviering begint om 9.30 uur in de St. Agneskerk van Cothen. Maar u bent allen al van harte welkom om 6.30 uur, als we een niet al te lange dauwtrapwandeling zullen gaan maken. Wel even aan regenkleding denken. En aansluitend natuurlijk vanaf ongeveer 8.30 het ontbijt…. Welkom, welkom...
In de liefde van Christus, ds. Dirk Neven
Zondagsdienst
zo 17 mei 2026 om 10:00‘Weerbaarheid van de kerk in tijden van onrust’ met ds. Kees van Ekris
di 19 mei 2026 om 19.45Pinksteren
zo 24 mei 2026 om 11:00 Pinksterdienst op de MarktZondagsdienst
zo 31 mei 2026 om 10:00Gemeenteavond over Israël/Palestina voor Wijk bij Duurstede en omstreken
di 02 jun 2026 om 20:0055+ groep
vr 05 jun 2026 om 10:00 uurZondagsdienst
zo 07 jun 2026 om 10:00Cothen 900 Viering
zo 14 jun 2026 om 10:00Zondagsdienst
zo 21 jun 2026 om 10:00 avondmaal en koffieCollectes
Klik hier voor de collectes van 3 mei tot en met 14 juni 2026.Volg ons op
.png){kind=icon}