Palmpasenstok

Palmpasenstok

Zo kun je een palmpaasstok maken:

Materiaal
Houten kruis:
latten of rechte takken van 40 en 60
à 70 cm lang
touw of metaaldraad
Buxustakjes
Stroken gekleurd crêpepapier
Plakband
Rozijnen of krenten
Draad en naald
Pinda's in de dop
Citroen of sinaasappel
Een ei (echt of chocolade)
Broodhaantje
Omwikkel het kruis met crêpepapier.
Fixeer het kruispunt van de takken of latten met touw of metaaldraad.

Rijg van dertig pinda's een slinger. Rijg ook een ketting van de rozijnen of de krenten. Versier het kruis met de verschillende onderdelen. Zet het broodhaantje er tot slot bovenop.

Lied van Pasen:
’t Is Pasen, Jezus is opgestaan, ’t is tijd om samen op weg te gaan,
op weg naar de mensen, die wij kunnen helpen
dus eenzamen, armen en rijken, kom, we geven je een hand
dan draaien we ons om en gaan op weg in een lange rij,
want Pasen geeft je moed, Pasen maakt je blij.
 

De soepsteen

De soepsteen
(gebaseerd op een Iers sprookje over een arme man die honger heeft)

Je wordt treurig als je ziet hoe droef het is
in het dorpje Treurigheid, gemeente Droefenis.
Ze hebben er weinig en lachen niet vaak.
Het is een dorpje zonder kraak of smaak.

Maar op een dag komt er een man
die het hele dorp veranderen kan.
Hij verzamelt de dorpelingen om zich heen
en zegt: ‘Kijk eens goed naar deze steen.

Hiermee maak ik een soep, en dan is het feest
zoals het in Treurigheid nog nooit is geweest’.
Hij legt de steen in een koperen pan
en vraagt of iemand hem wat water brengen kan.

Daarna kijken ze goed, de dorpelingen en de man.
Iedereen denkt, maar niemand zegt er wat van.
Ze zien hoe het pruttelt en borrelt en sist,
die steen in de pan, waarbij toch nog iets mist.

‘Een snufje laurier’, mompelt de man, ‘dat moet er wel bij,
en ook nog tomaat en courgette en een prei.’
De dorpelingen halen het op en zien thuis in de kast
nog veel meer dat in de feestsoep past.
De man roert en hij roert en hij roept: ‘Volgens mij is het klaar!
Het feest kan beginnen, kom allemaal maar.’
En er wordt gezongen, gedanst en gefeest
alsof ze in Treurigheid nooit droef zijn geweest.

En aan het eind ligt in een bijna lege, koperen pan
alleen nog een steen, die een dorp veranderen kan.